Η φλαμουριά είναι το πιο βουλγάρικο δέντρο. Στέκεται μπροστά σε κάθε σπίτι, ψιθυρίζει στους παλιούς μας δρόμους, φυλάει αναμνήσεις κρυμμένες ανάμεσα στα κιτρινωπά της φύλλα. Η αίσθηση της φλαμουριάς είναι ανεξήγητη - ταυτόχρονα ελαφριά, θεραπευτική και νοσταλγική. Η φλαμουριά μιλάει στην βουλγαρική ψυχή, χωρίς να χρειάζεται.

Οι προσωπικές αναμνήσεις της Εύας προέρχονται ακριβώς από το Νεσέμπαρ και τη Ραβδα - τα μέρη όπου μεγάλωσε τα πιο ευτυχισμένα της καλοκαίρια με τη μαμά της: βραδινές βόλτες στο Παλιό Νεσέμπαρ, ταξίδια με τρένα από το Παλιό στο Νέο Νεσέμπαρ και εισπνοή με γεμάτα πνευμόνια των ανθισμένων φλαμουριών στο δρόμο. Ηλιόλουστες μέρες στην παραλία, μπανγκαλόου, παιδική κατασκήνωση, ευτυχία.

Σήμερα - λόγω των περιστάσεων - έχει ένα διαμέρισμα ακριβώς στη Ραβδα. Ένα συγκρότημα με δύο τεράστιες φλαμουριές. Σύμπτωση; Μάλλον όχι.

«Όταν εισπνέω το Amarielle, βρίσκομαι ταυτόχρονα στο παρελθόν και το παρόν.»

Το όνομα δημιουργήθηκε εμπνευσμένο από το «Maria» – το όνομα της μητέρας της Εύας – και το «âme» – τη γαλλική λέξη για την ψυχή. Η Amarielle σημαίνει «η ψυχή της Μαρίας», αλλά και αγάπη, μνήμη, προστασία, μητρική τρυφερότητα.

💬 Γιατί οι ξένοι δημιουργοί δεν μιλούν για το αρχέτυπο; Επειδή δεν κατανοούνται όλα τα πολύτιμα από όλους. Η Tilia – και η Amarielle – δεν είναι αρώματα για τις θορυβώδεις πλατφόρμες. Είναι αρώματα για εκείνους που νιώθουν. Για εκείνους που σιωπούν μπροστά σε ένα ντουλάπι με ποτήρια που άφησε η μαμά. Για εκείνους που θυμούνται το άρωμα ενός μαξιλαριού. Και για εκείνους που ξέρουν ότι η φλαμουριά δεν είναι μοντέρνα – είναι αιώνια.